نه اینکه داستانشو ندونم نمی دونم واقعاً کی هستم ؟.
منِ... واقعی
من 20 سال ساکت بودم
بیست سال!
پنهان کردن
من باید کنارش می موندم باید کمکش می کردم
باید همه ی کارها رو با هم می کردیم مثله دوقولوها
ما دو قولوهای همسانیم
و این پنهان کردن ما رو شکست
از هم جدامون کرد
راز هایی که من به جواب هاشون نیاز دارم تو سر مارکوسن
اما در اعماق ذهنش هستن
تقریباًبه نظر می رسه که
بی پروایی لازمه
برای چیزی که میخوایم پیدا کنیم وقتی که در جعبه رو باز کنیم
ولی...
بهم کمک خواهد کرد ؟ شانسه دیگه
شانس. من آماده ام
- -
من -- بیدار شدم
یادم میاد چشمامو باز کردم
و دور و بر اتاقو نیگا کردم
سعی کردم بفهمم کجام
بعدش توجهم جلب شد به برادر دوقولو م
که در جا شناختمش
الکس, منم
اون نشسته بود رو تخت کنار من...
چیزی نشده
و من فقط گفتم...
"سلام, مارکوس "
به گمونم مسئله ی اصلی در مورد دوقولوها اینه که شما هیچوقت تنها نیستین
و این داراییِ خیلی بزرگیه
هر اتفاقی که تو زندگی برات بیوفته
همیشه نیمه ی دیگه ت اونجا هست
با اینکه
مطمئن نبودم که اطرافم چه خبره
صد در صد میدونستم که اون برادرمه و می تونم بهش اعتماد کنم
بعدش یه خانم توجهمو جلب کرد
خیلی بیشتر از بقیه به تخت نزدیک بود...
و خیلی هیجان زده شده بود
از اینکه من به هوش اومده بودم
"سلام, هی, اَلی, بیدار شدی" به هوش اومدی. چطوری ؟
" منم... منم "
من داشتم فکر میکردم من نمی دونم کی هستم "
" و نمی دونم تو هم کی هستی ؟
منو یادته. منو یادته " منو یادت نمیاد ؟
تو باید منو یادت بیاد "! تو باید منو یادت بیاد
همینجوری تکرار میکرد و تکرار میکرد
"به مارکوس گفتم " این کیه ؟
و اون گفت...
"مادرمونه "
بعد مارکوس بهم گفت
تو واقعاٌ نمیدونی " " که این مادرمونه ؟"
گفتم نه
بعد بهم گفت می دونی خودت کی هستی ؟ "
" و اسمت چیه ؟
اون موقع فهمیدم که من واقعاٌ هیچی نمیدونم
نمیدونستم کجام
کجا زندگی میکنم
نمیدونستم چه اتفاقی برام افتاده
حتی اسم خودمو نمی دونستم
همه چی رفته بود
یه فضای سیاه تاریک رو تصور کنین
همه چی رو تو زندگی تون گم کردین
و از یه بوم خالی شروع می کنین
تصور کنین چقدر ترسناک می تونه باشه
دکترا توضیح دادن که اون کلاه ایمنی داشته ولی از سرش در اومده بوده
و بنابراین وفتی به زمین می خوره
با سر به زمین می خوره نه با کلاه ایمنی ش
و همین باعث میشه که به کما بره
اونا مطمئن نبودن که
به چجور آسیب مغزی مبتلا شده
مادرم اومد دنبالم
شاید سه یا چهار بار قبل از اینکه به ماشین برسیم, گفت
"تو منو یادت میاد, مگه نه ؟" "و منم اینطوری بودم که "نه. یادم نمیاد
"گفتم "کجا داریم میریم گفت " داریم میریم خونه
" دارم می برمت خونه. بر میگردیم خونه
من نشسته بودم تو ماشین با یه آدم کاملاٌ غریبه
می رفتیم به یه جایی و اصلاٌ نمی دونستم کجا دارم میرم
بهم گفته میشد که, "این خونه توئه "اینجا, جاییه که زندگی می کنی
یه جاده ی شنی بود یه جاده ی شنی کاملاٌ طولانی بود
خونه ی تقریبن بزرگی بود
که منو حسابی ترسوند
انگار تو مِه بود نمی دونست کجاس
هیچی نمی دونست
با اینکه 18 سالش بود
سن روانیش نُه سال بود
یادمه که رفتیم به آشپزخونه " و توضیح دادم "اینجا آشپزخونه س
بعد, حموم و بعدش بردمش به...
تختخوابش
این سمت چپی تخت توئه " " و سمت راستی تخت منه
فقط بهم گفته شده بود که
این خونته "
" این مامانته
من نمی دونستم
سرم کاملاّ خالی بود
منظورم اینه که, برای بقیه
یادشون میومد که تعطیلات بودن
یادشون میومد که برای اولین بار از دوچرخه افتادن
همین چیزا تو رو اون چیزی که واقعاٌ هستی می سازن
و تو واقعاٌ به اون خاطرات احتیاج داری
من هیچی برای این نداشتم
- -
کاملاٌ روشن بود که...
پدر و مادرم نمی دونستن که چطوری با من کنار بیان
پدرم, من... . اون خیلی خشک و سرد بود
اون منو بغل نمی کرد یا هر چیزی شبیه این
فقط باهام دست داد و بهم گفت : من پدرتم
اون اصلاٌ نیومد بیمارستان
نه
اصلاٌ... اصلاٌ نیومد
مادرم نمی خواست باور کنه که
من حافظه مو از دست دادم
این... براش غیر قابل تصور بود
که یه پسر ندونه مادرش کیه
و نمی خواست باور کنه
می تونین تصور کنین
پسرتون به هوش بیاد و اصلاٌ شما رو نشناسه ؟
هر مادری رو درمانده میکنه
حسابی اذیتش کرد
دیگه تو اون خونه, خودم بودمو خودم بدون هیچ پشتیبانی
به غیر از برادرم
اون میفهمید. درک می کرد
مجبور نبودم هیچی رو براش توضیح بدم
اون قضیه رو برام سخت نکرد هر چی احتیاج داشتم بهم می داد
اگر نمی دونست من کی ام و نمی دونست که ما دوقلو ایم
تنهای تنها می شد تو این دنیا تا آخر عمرش
ولی اون تنها نبود تو این دنیا اون منو داشت
- -
خیلی چیزا برا یاد گرفتن بود
اطلاعات اصلی رو خیلی سریع بهم داد
"هر روز... " این آشپزخونه س " این تلویزیونه. این میزه
مجبور بودم بهش نشون بدم لباساش کجاس
چجوری کفششو پاش کنه بند کفششو ببنده, نون رو تُست کنه
اون همینجوری ادامه داد
و منم با همه چی همراهی میکردم
وقتی می گفت یه چیزی رو نمی دونه
من در جا بهش میگفتم چیه
بعد چیزای سخت تر شروع شد
" مثله "اوووه... این چیه ؟
چند دقیقه ی اول یه کم عجیب بود
بعدش می فهمیدم من می تونم انجامش بدم
که می تونم دوچرخه سواری کنم
این چیزی بود که اون واقعاٌ خوب بلد بود. خوب یادمه
اما خب نمی دونست که کجا داره میره
ما از خونه می رفتیم بیرون و بعدش همه چی خالی می شد
- -
جهان به نظر خیلی ترسناک میومد
اما با اون...
همه چی یه خورده آسونترمی شد
خانم ها و آقایون
تلویزیون چشمای منو باز کرد
همه ی برنامه ها برام تازگی داشت حتی تام و جری
از یه طرف, داشتم سعی می کردم یاد بگیرم تا اون جایی که ممکنه
و از طرف دیگه سعی می کردم هم با خونواده ام کنار بیام
هم با اتفاقایی که در جریان بود
و این شبیه یه ناهار خانوادگی بود که همه دور میز نشستن
با محصولات اوکسو. و این خیلی هم خوب بود.
البته من فقط تصور می کردم که
همه ی خونواده ها باید اینجوری باشن چون تو تی وی دیده بودمش
خیلی زود فهمیدم که مامان مرکز دنیای جدیدِ منه
اون زن قد بلندی بود
بیشتر از 180 سانت قدش بود
هم دستای خیلی کشیده ای داشت هم پاهاش خیلی بلند بود
بیش از حد بلند
خیلی بامزه بود
یه جورایی انگار میر قصید توی آشپزخونه
میومد تو اتاق و می گفت همه اینجاییم "
" من اینجام. آهااااای. من اینجام
اینجوری می خندید
بلند تر از بلند, واقعاٌ
به مامان چند تا سگ رسیده بودن
عادت داشت لباس تنشون کنه
اونا لباسای خودشون رو داشتن کلاهای کوچیک
کُت های کوچیک و. . هوووم... زندگیش بودن
قبل از تصادف ما جفتمون از سگا متنفر بودیم
عادت داشتیم بهشون بد و بیراه بگیم
اما الکس از وقتی برگشت خونه چی واوا ها رو دوس داشت
من واقعاٌ دوستشون داشتم
چون به نظرم خیلی شیرین و بامزه بودن قبل از اون ندیده بودم یکی از اونا رو
اصلن مگه میشه کسی چیز جالبی تو سگا نبینه
هنوزم ازشون خوشم نمیاد موجودات کوچیک وحشتناک
به شکل باور نکردنی سریع بزرگ شدم تقریبن تو یه ماه
شاید از یه بچه ی شش ساله یه جورایی... . به یه نوجوون
تقریبن 14, 15 ساله, به همین سرعت
و حالا احتیاج داشتم به مرحله بعدی برم
بعدش شروع کردم از مارکوس سوالای شخصی تر پرسیدن
من واقعاٌ کی ام ؟
از بچگی مون از مارکوس پرسیدم
اون می گفت, می دونین " تعطیلات خونوادگی رو کجا میرفتیم؟ "
و من می گفتم " اووه, می دونی " می رفتیم فرانسه
میرفتیم به ساحل
اووه. خب, خوب بود ؟ آااره. عالی بود... می دونی
معمولاٌ به ساحل می رفتیم بستنی می خوردیم
تو همیشه دوس داشتی پودر شکلات بریزی " روی بستنی ت
" اووه, خب. چه با حال "
مارکوس یه عکس بهم نشون داد یه عکس دوتایی از تعطیلاتمون
و به نظر خوب میومد و ما, می دونین
پسرای معمولی بودیم در حال ساختن قلعه ی شنی روی ساحل
من مطمئن شده بودم که ما اینکارو می کردیم, هرسال
اون بهم عکسا رو نشون می داد
و من به اون نقاط ملحق می شدم
اون به من یه عکس می داد...
و من یه خاطره اطرافش می ساختم
از دو تا پسر بچه ی خوشحال تو ساحل
کاری که من داشتم می کردم
کاشتن دوباره ی خاطراتش و برگردوندنه
بچگیش بهش بود
و جواب دادن به سوالایی از وقتی خیلی خیلی بچه بودیم
تا 18 سالگی
وقتی تو هیچ خاطره ای نداری و کمی اطلاعات بهت می رسه
حتی اطلاعاتی راجع به یکی از تعطیلات
برای من خیلی زیاد معنی پیدا می کرد چون تمام چیزی بود که داشتم
پس همین چیزای کوچیک تیکه پاره
ساختمان هایی شدن برای حسِ بودنِ من
و زندگی به نظر خوب میومد
زندگی که مارکوس به من نشون داد که من داشتم و برام نقاشیش کرد
این بود که ما یه خونواده ی واقعاٌ ممتاز در حومه ی شهر بودیم
با پدر و مادری کاملاٌ معمولی و نرمال
می دونین, مهمونیای شام تو خونه و همه چیز به نظر خوب میومد
اون یه تصویر زیادی خوشحال برام کشید
یاد گرفتن قوانین حاکم بر خونه بیشتر پیچیده بود
ما اجازه نداشتیم طبقه ی بالا بریم
با پدر و مادرمون غذا نمی خوردیم
اجازه نداشتیم کلید ورودی خونه رو داشته باشیم
و, از سنِ.....
فک کنم... . 14 سالگی
خارج از خونه, تو آلونک توی باغ زندگی می کردیم
یه جورای بامزه ای ما کاملاٌ دوس داشتیم تو آلونک باشیم
برای اینکه قلمرو خودمون بود
آاره, بوود... بود. . هوووم
خونه برای من گیج کننده بود
همه جا خرت و پرتای تزئینی بود
همه ی کمدها پُر بود, همه ی توالتا پُر بود
همه ی انبارها پُر بودن گاراژها پُر بودن
و یه بخش هایی از خونه بودن که ما اجازه نداشتیم بریم
تو نمی تونستی بدون اجازه وارد شون بشی
مخصوصاٌ قسمت بابا
وارد اتاق مطالعه ش نمی شدی مگر اینکه احضار شده باشی
خیلی آدم ترسناکی بود و ناگهانی هم جوش می آورد
خیلی بلند فریاد می زد و و بووووم و می کوبید رو میز ناهارخوری.!...
درست یادمه به خصوص روی میز ناهارخوری
یه میز دراز و گنده بود می دونین...
تو مرکز خونه بود و اون می کوبید روش
بعد هم مارو بیرون می کرد
: مارکوس اینجوری تفسیرش می کرد
خودتو قاطی نکن. بزار هر کار می خواد بکنه "
فقط مودب باش " همیشه مودب باش و آقا صداش بزن
خوب یادمه که همه ش ازم می پرسید برای چی مجبوریم اینکارو بکنیم ؟
من فقط میگفتم " برای اینکه...
" همه ی خونواده ها اینکارو می کنن
برادرم, یه جورایی بهم می گفت که پدر مادرمون
یه پیشینه ی اشرافی دارن
- -
کاملاٌ عادی بود خونه مون پُر بود از...
- اشراف, لُردها, دوشس ها
ما اینطوری زندگی می کردیم
" هیچ وقت فکر نکردم که "عجیبه
چون همه چی برام عادی بود...
? La, la, la, la, la, la?
کاملاٌ نرمال بود که والدینی مثله ما داشته باشی
کاملاٌ نرمال بود که تو آلونک زندگی کنیم
من هیچ وقت سوالی نمی کردم
برای اینکه, نرمال چیه ؟ واقعاٌ ؟
نرمال اون چیزیه که تو می شناسی اون چیزیه که خونواده ت هستن
من یه داستان داشتم
از برادرم گرفتمش
و برای خودم نگهش داشتم
و با خودم بردمش به دنیای بیرون
- -
- هوراااااا, مهمونی
بعد از چند ماه مارکوس تصمیم گرفت که وقتشه من همه ی دوستام رو ببینم
پس ما رفتیم بار
این قدم بزرگ بعدی بود
اروم باش اینکارو انجام نده
, وقتی شما نوجوون باشی
نمی خوای متفاوت باشی در نظر دیگران
نمی خواین گل درشت باشین می خواین مثله بقیه باشین
اما همه تو رو میشناسن و تو نمیشناسیشون
و این برای من خیلی ترسناک بود...
دستپاچه و داغون شدم
مردم می گن " اووه. . آاره, میتونه خیلی هم " بد نباشه که حافظه تو از دست بدی
ولی خیلی بده
هیچی نداشتم که بهش بچسبم
هیچ... هیچ نشونه ای نبود که آرامش بده به ذهنم
به جزء مارکوس..
پس من و مارکوس با همدیگه یه سیستم درست کردیم
که هرجایی من بتونم مردمو ببینم
بدون اینکه اونها بفهمن که من کلاٌ نمیشناسمشون
می رفتیم به خونه ی یکی از دوستان برای شام
پشتِ در وایمستادیم " و اون می گفت " خیلی خب, یادم بیار
دوباره اسمها رو بهم بگو چه شکلیه ظاهرشون ؟
یه خلاصه ی سریع و کوچیک بهم بگو یه خلاصه داستان کوتاه از هر آدمی
این دِیوه. این جانه. این کریسه. و بعد اونها درو باز می کردن
" اوووه. . سلام. خیلی خوشحالم که میبینمتون "
و خب مردم هیچ وقت نفهمیدن
و همه فکر می کردن اووه... ببینین الکس حالش خوبه "
اون همه رو اینجا میشناسه " اون می دونه چه خبره
ولی هیچ کدومش درست نبود
من همین پنج دقیقه ی پیش بهش یاد داده بودم
بعدش اون بهم گفت " آره. . تو دوست داری"
فک کردم "من دوست داشتم, واقعن ؟"
اون... . دختر خوبی بود و اصلاٌ متوجه نشد
که من اصلاٌ نمی شناسمش
شوخیِ ما این بود که
من بودنمو رو دوبار با یک زن از دست داده بودم
اون واقعاٌ جذب عکس ها شده بود
برای اینکه واقعا می ترسید که این حافظه ی جدیدش رو هم از دست بده
من از مردمی که با مزه بودن عکس میگرفتم
از مهمونی هایی که می رفتیم عکس می گرفتم
مردمی که ملاقات می کردیم, جاهایی که می رفتیم
می خواستم تمام لحظه ها رو ثبت کنم
ماهها و ساله ای باقی مونده ی زندگیم رو
همه مون از ساعتای خوشیمون عکس می گرفتیم
هیچ چیزی به جزء خوشی
همه مون همین کارو می کردیم
از عروسی ها عکس می گرفتیم از مراسم عزا هرگز عکس نمی گرفتیم
پدر داشت می مُرد
سرطان داشت
هووم...
پانکراس
یادمه که صدامون کرد به اتاق مطالعه ش
و شروع کرد عذرخواهی کردن از رفتاراش و کارایی که کرده بود
گفت میشه ببخشیمش قبل از اینکه بمیره؟
" من گفتم " بله
اَلکس یه چیزی گفت
یعنی انقدر پسر خوبی بود که روشِ خوبی رو برای اون داشته باشه
مارکوس ایستاد اونجا و گفت
" نه, من تو رو نمی بخشم "
بعد برگشت و از اتاق رفت بیرون
یادمه باهاش اومدم بیرون
و... . و گفتم چرا اینکارو کردی ؟ "
, چرا گفتی "نه " به یه مرد در حال مُردن به آخرین خواسته ش ؟
, داره می میره " ببخشش
" اون گفت " نه, برای چی باید ببخشمش
" گفتم " برای اینکه ازمون درخواست کرد
ازمون خواست ببخشیمش " چرا نتونستی اینکارو بکنی ؟
"گفت "نه "پیچیده س. نمی خوام "
بعدش. بعد از چند روز فوت کرد
وقتی باباا مُرد
فکر می کردم همه چی تو خونه تغییر می کنه
برای اینکه خیلی قُلدر بود قانون می ذاشت
وقتی تو دهه ی بیست زندگیم بودم
فکر میکردم که میشه به همه جای خونه دسترسی داشته باشیم می تونیم کلید خونه رو داشته باشیم
میتونیم بریم تو و هرجا بخوایم غذا بخوریم می خواستیم بریم بالا هر زمان که خواستیم
همه ی اون قانونا رفته بودن بیرون از پنجره, اون رفته بود
خیلی زود آشکار شد که قوانین تغییر نکرده
اونها حتی سختگیرانه تر هم شدن
مامان هنوز نمی خواست ما کلید داشته باشیم
ولی من از مارکوس راجع بهش پرسیدم و اون فقط بهم گفت نگران نباش
خب منم نگران نشدم
پنج سال رو رد میکنم
مامانم دراز افتاده پایین پله ها بی هوش
اون یه غده ی سرطانی داره توی سرش
بدخیم بود
همه چیز برام ناراحت کننده شد
بزرگ شده بودم که مادرم رو دوست داشته باشم
و... میدونین خیلی نزدیک شده بودم بهش
اون گفت دلش برامون تنگ میشه
و, هووم... و اینکه مارو دوست داره
و همون موقع بود که فوت کرد...
من گریه می کردم
برای مدتی
ولی مارکوس نه
هیچ حسی نداشت
من هیچ حسی...
نداشتم
احساس گناه نمی کردم که هیچ حسی ندارم
غمگین نبودم, حس خلاصی هم...
نداشتم. فقط هیچ حسی نداشتم
من کاملاٌ برادرم رو می شناسم
ما دوقلوییم. همه چیز رو راجع به همدیگه می دونیم
اما اون به یه روش کاملاٌ متفاوت با موضوع کنار اومد به نسبت من
و این منو خیلی اذیت کرد
بعد از مراسم ما برگشتیم به کلبه ی اشرافی
و با کلید خودمون وارد خونه مون شدیم
و شروع کردیم به تمیز کردن این خونه ی بزرگ و همه ی گوش و کناراش
که پُر از خرت و پرت بود
از زیرزمین شروع کردیم به دور انداختن چیزها
و هر از چند گاهی یه شیشه ی مربا پیدا می کردی
پُر از سفته های 50 پوندی
و بعدش یه بسته ی دیگه پشت پرده
من داشتم فکر میکردم که " چه وضعیت عجیبیه "
بعد رفتیم به حموم
یه حموم خصوصی اونجا یه کمد بزرگ بود
پُر از وسایل ناجور
من و مارکوس توش رو نگاه کردیم من واقعاٌ واقعاٌ شوکه شدم
ولی مارکوس واقعاٌ حس خاصی نداشت
فقط دوباره قوت قلب بهم داد
بهش اهمیت نده " " بذارش همون گوشه بمون
بعد وقتی رفتیم اتاق زیر شیروانی
بچگی مون رو پیدا کردیم
همه ی کتابای مدرسه مون همه ی لباسای بچگی مون
و بعدش جعبه جعبه هدایایی
که برای ما آورده بودن برای همه ی کریسمس ها و همه ی تولدها
از پدرخونده مون, عمه ها, دایی ها
ما برای کریسمس ها و تولدها هیچ کادویی از هیچ کسی نمی گرفتیم
مامان همه رو نگه داشته بود
این مامان رو برام پیچیده تر کرد
این خانم کی بود ؟ من چه چیزی رو درباره ش نمی دونم ؟
بعد شروع کردیم اتاق مامانو تمیز کردن
ما توی یه کمدی بودیم
و هزار هزار کت و لباس احاطه مون کرده بود
و اون پشت, یه در مخفی پیدا کردیم به یه کمدی که تو کمد دیگه بود
البته که قفل بود پس ما مجبور بودیم که کلیدش رو پیدا کنیم
یه عکس توش بود
از من و مارکوس
تقریباٌ ده ساله و لُخت بودیم
و سرامون رو بریده بود
خیلی عجیب غریب بود. خیلی خیلی عجیب بود
چه غلطی می کرده با عکسِ
لُخت من و مارکوس بدون سر
واقعاٌ نمی دونستم چیکار کنم
من...
نمی دونستم چیکار کنم
نه
عصبانی ام
حسابی عصبانی ام
Jesus
میشه یه فنجون چایی بخورم ؟
بخش دوم: مارکوس
من, از روز اول شروع کردم به ساختنِ
یه زندگی متفاوت برای الکس به نسبت اون چیزی که ما واقعاٌ داشتیم
من براش یه تصویر از یه خونواده ی معمولی رو کشیدم ما تو یه خونه ی خوب زندگی می کردیم
پدر مادرمون خوب بودن و محجوب
اما هیچ کدومشون درست نبود
داستانی بود که من براش ساخته بودم
و هرچی بیشتر جلو رفتیم تخیلش بیشتر می شد
وقتی الکس از بیمارستان برگشت
اون نمی دونست مامان واقعاٌ چه جور آدمیه
اون خونه شو نمیشناخت تختخوابشو نمی شناخت
نامزدش رو نمی شناخت نمی دونست که توی انگلیسه
اون هیچی... ... نمی دونست
اما منو... . . می شناخت
می دونست من کی ام
اگر شما یک واقعیت تو دنیاتون داشته باشین
یه چیز که 100% میشناسین یک چیز که برای شماست
مال خودتون, نه چیزی که دیگران بهت داده باشن
شما دیگه همه چیز رو دور و بر اون می سازین
اون مجبور بود که به من اعتماد کنه چون کس دیگه ای رو نداشت که بهش اعتماد داشته باشه
بدون من, اون هیچی نداشت
وقتی که به خونه رسید من از چیزای پایه ای شروع کردم
والدینت کیا هستن کجا اتاقته, وسایلت کجاس
این کار اساسی رو کردیم واقعیت بود پشت واقعیت
چیزی نگذشته بود از شروع این کارم حدود شش ماه, که من فهمیدم
که من یه کنترلی دارم روی اینکه چه چیزی رو بدونه یا ندونه
چون هر چیزی که بهش می گفتم اون می پذیرفت و باور می کرد
برای مثال, اون می پرسید
ما برای تعطیلات خونوادگی کجا میریم
حقیقت این بود که ما هیچ جا نمی رفتیم
و اگر هم می رفتیم با خانواده های دیگران می رفتیم
هیچوقت با پدر مادرمون نمی رفتیم ولی من نمی خواستم اینو بهش بدم
چون افسرده کننده بود و غمگین و نرمال هم نبود
پس به جای اینکه بگم
" آه. . ما به تعطیلات نمی رفتیم " چون پدر مادرمون مزخرف بودن
می گفتم " ما همیشه می ریم تعطیلات خونوادگی
این یه تصویر بود از خونواده ای که تعطیلات می رفتن فرانسه
پدرم فرانسه هم صحبت میکرد. به نظر طبیعی میومد
" آه, خیلی خُب, خیلی خوبه"
و من یه تصویر رو بازسازی میکردم براش تصویری از خودمون کنار ساحل
و به نظرم راضیش می کرد
" اون نمی گفت " با مامان می رفتیم؟ " با بابا می رفتیم ؟ "
" همه مون با هم مثه یه خونواده می رفتیم"
هیچ کدوم از این سوالا رو نپرسید
و من هم جزئیاتی بهش ندادم
من بهش یه تصویر می دادم
و اون بقیه شو تصور می کرد
من یه آلبوم عکس بهش دادم از خاطرات خوب و خوش
اوقات خوشی
بدون هیچ گند و کثافتی
من سعی کردم چیز جدیدی نسازم فقط بعضی چیزا رو کنار گذاشتم
اگر اون شروع می کرد به سوال پیچ کردن من برای همه چی
همه چی ویران می شد
و خیلی زود می فهمید که اینجا واقعاٌ چه خبره
ولی تو به خاطره احتیاج داری و اون همه ی خاطراتشو از دست داده بود
من برای هیچ نکته ای به چالش کشیده نشدم
پس اگه می گفتم که اون به تعطیلات خانوادگی رفته یعنی ما به تعطیلات خونوادگی رفتیم
تمام... اون دوباره نمی پرسید
و به همین کار ادامه دادم تا وقتی 32 سالش شد
اون یه ایمانِ کوری داشت به هر چیزی که من می گفتم
کلید همه ی اینا یک کلمه بود
اعتماد
هیچ دلیلی نداشتم برای اینکه بهش اعتماد نکنم یا سوال پیچش کنم
پس همینجوری... . همینجوری
بیشتر مردم فکر می کنن و نمی تونن باور کنن که این امکان پذیره
اما وقتی شما یه اعتماد کور داشته باشین امکان پذیر میشه
هیچ دلیلی نبود که بهش شک کنم, نه ؟
اوایل خیلی راحت بود
چون من همه ی جواب ها رو داشتم
اما هر چی زمان گذشت سوال هاش پیچیده تر شد
سوال هاش دقیق تر شد
پس من مجبور بودم که به یاد بیارم
که چی رو بهش نگفتی و چی رو بهش گفتی
بعد از اون تبدیل شد به یک انتخاب آگاهانه برای...
دروغ گفتن
اون می پرسید " آیا مامانمون مامان خوبیه ؟"
" و من می گفتم " آره مادر باحالیه و این می شد آخر سوال کردن
شما می تونی بهم بگی " خب, این جواب قانع کننده ای نیست "
" مادرمون باحاله " من قراره با این جمله چیکار کنم ؟
من بیشتر می خوام. چجوری بود ؟ چجوری از ما مراقبت می کرد؟
مارو دوس داشت ؟ می دونین, مادر خوبی بود ؟
اما اون هیچ سوالی شبیه این نکرد
اون فقط می خواست بدونه " مادر باحال بود ؟" " بله بود "
عالی. ثبت شد تو بانک حافظه ادامه بدیم
جالبه که من هیچ وقت متوجه نشدم داستان ها تو یه مسیر نیستن
نمی تونم باور کنم که هیچ وقت بهش نگفتم
" اینا با هم همخونی ندارن "
تو تمام دهه ی بیست زندگیم هیچ وقت زیر سوال نبُردمش
وقتی وارد این فضا شدم...
که راستشو بهش نگم...
دیگه نمی تونستم ازش بیام بیرون.
تا نقطه ای که من مجبور بودم به چیزایی که گفته بودم, بچسبم.
چون در غیر این صورت باید تایید می کردم که یه زندگی ای
براش ساختم که وجود نداره.
دروغ گفتن به برادرم, هزینه داشت برای من
و این حس آدمو به خودش تغییر میده
من داشتم به بهترین دوستم دروغ میگفتم به شریکم, به نیمه ی دیگه م
, توی تک تک روزها و احساس گناهش خیلی بزرگ بود
اما گفتن حقیقت بهش
هزار بار از دروغ گفتن بدتر بود.
نفرین شده بودم, چه انجام می دادم چه انجام نمی دادم
پس مجبور بودم بین این دوتا انتخاب کنم
و آخرش, انتخاب کردم
که هیچ وقت حقیقت رو بهش نگم که چه اتفاقی تو بچگی براش افتاده
ما یه جورایی فکر می کنیم که
آدمای پدوفیلی رو میشناسیم وقتی دارن کنارمون راه میرن
برای اینکه یه علامت بزرگ روشونه
اما تو واقعیت, اصلاٌ شبیه این نیست.
مادرم به ما حمله می کرد
تا سن حدود 12 یا 14 سالگی
و خب چرا می خوای اینو نمایشش بدی؟
یعنی, این چیه ؟ یعنی خب یه چیزی هست که...
اگر من امرزو به تو بگم که
تو بچگیت چه اتفاقی افتاده و تو هم هیچی ازش نمی دونی
این گند می زنه به بقیه ی زندگیت
چرا حس میکنی این ضروریه ؟
دادن اطلاعات احساسی آزار دهنده هجده ساله ای که
اون نمی تونه باهاش کنار بیاد
و این براش ضروری نیست که بدونش ؟
اگر برعکس بود, من ازش انتظار داشتم
انتظار داشتم که همین کارو بکنه
ازش می خواستم که همون کارو بکنه عصبانی می شدم اگه اینکارو نمی کرد
و این خیلی هوس انگیزه برای من
هستن مردمی که میگن " حقیقت حقیقته "
و تو باید بهش می گفتی و اون مجبور می شد بره روانکاوی
و مجبور می شد روبه رو بشه, با همه ی اون چیزا برای باقیِ عمرش
و این به تو ربطی نداشت که نقش خدا رو بازی کنی و به تو ربطی نداشت...
" که... . که پاک کنی همه ی اون چیزا رو
ولی برای من, چیزی که حس می کردم
و داشتم... . احساس گندی بود
اون این احساس رو نداره
اون نمی دونه این احساس چه جور احساسیه
من بهش یه هدیه ای دادم که ندونستن هیچ کدوم از اونها بود
و خب, برای من, این یه هدیه بود
این می تونه چیز با ارزشی باشه
که هر انسانی به هرکسی که دوسش داره, میده.
همه باید اینکارو بکنن
من اینجوری زندگی کرده بودم
برای سالهای زیاد
کارایی رو کردم که قصد داشتم انجام بدم
متناسب باشه با روایتی که بهش می دادم
تولد مامان بود و ما رسیدیم خونه بعد همه همدیگه رو بغل می کردن و می بوسیدن
یعنی, من نمی دونستم اون داره به چی فکر می کنه
" نیگاه کن, من زندگی این دوتا پسرو به گند کشیدم "
اما حالا اینجاییم " دارن آواز تولدت مبارک برام می خونن "
کیکی درست کردیمو سر و صدایی میکنیمو آواز می خونیم
و همه ی اینکارارو می کردیم که برای تو معنی خونواده رو بده
الکس کارایی رو می کرد که توی کتاب داستانا می گفتن
کارایی رو می کرد که تو فیلما می گفتن
برو یه ماچ به مامانت بده " " برو یه ماچ به این خانم محترم بده "
منم یه گوشه بودم و نیگا می کردم
درد و غم و اندوهی که درونم بود در حال انفجار بود
و توانِ خواستنِ اینکه همه ی اینا برن گم شن
خیلی شدید و قوی بود
پس من شروع کردم به باورِ واقعیتی که خودم آفریده بودم
من احتیاج داشتم احساس کنم که اون اتفاقا هیچ وقت برام نیوفتاده
اَلکس حافظه ش رو تصادفی از دست داد
و من حافظه مو داوطلبانه از دست دادم
این عالی بود. من آزاد شدم
و می تونستم از شر همه ی کارایی که باهام کرده بود خلاص بشم
و همه ی آسیب هایی که , دلیلش اون بود
همه ی اون شرم و خجالتAnd all the shame.
شما احساس شرمندگی می کنین
احساس پلیدی و کثیفی می کنین
احساس دست دوم بودن می کنین
همه شون رفته بودن
من ناگهان یه بچگیِ خوش پیدا کردم
ناگهان پدر مادرم خوبی داشتم
و بهم حمله نشده بود
هیچ کدوم از اونا هرگز برام اتفاق نیفتاده بود
من داشتم بهش کمک می کردم که اون بچگی رو نداشته باشه
و به خودمم هم همزمان کمک میکردم
و این جادویی بود
اگر چشم هامو می بستم و واقعاٌ تمرکز می کردم
اما در سطح روز مره
من هم در همون دایره ی اون زندگی می کردم
و این دایره ی آسودگی و راحتی بود برای من
و خب این ضروری بود...
دروغِ... شیطانی
یا هر چیزی که شما می خواین اسمشو بذارین
مادرم ناگهانی مرده بود
ناگهان ما اونو رو زمین پیدا کرده بودیم که مرده بود
بعدشم انگار همه ی سر و صداها تموم شد
وقتی الکس عکس رو پیدا کرد گیجی و سردرگمی رو تجربه می کرد
وقتی من عکسو پیدا کردم, وحشت از اتفاقی
که برام افتاده بود رو تجربه می کردم
هیچ چیز دیگه ای نمی تونست باشه
نمی تونست تصادفی باشه
نمی شد که مامان اشتباهی با قیچی سرهای ما رو قطع کرده باشه
چیز خوفناک و آزاردهنده ای بود
که احتیاج بود خیلی سریع برگرده سرجاش
یا ریسک خطر سقوط به پرتگاه پیش میومد
اون عکس, همه چی رو برای من عوض کرد
مستقیم رفتم سمت آشپزخونه
مارکوس اونجا ایستاده بود بهش گفتم
" ما مورد حمله قرار گرفتیم یا نه ؟ "
روشو برگردوند, رنگش سفید شده بود
نمی دونست چیکار کنه, برگشت طرف من یه فنجون چای دستش داشت
فنجون از دستش رها شد و به زمین افتاد
در کسری از ثانیه همه ی دایره ناگهان به باد رفت
هیچ وقت یادم نمیره چون فهمیدم که دیگه بازی تموم شد
فقط بهم نیگاه کرد
ساکت بود
سرشو تکون داد. به علامت " آره " سرشو تکون داد هیچی نگفت, فقط سرشو تکون داد
بعد روشو از من برگردوند
و رفت به سمت باغ
"من گفتم مامان به ما حمله می کرد یا نه ؟ " " گفت آره, می کرد "
دستاشو دورم حلقه کرد
و گفت
" آره, حقیقت داره "
بعدش گریه کردیم, هردومون
روزها گریه کردم و گریه کردم
روزها و روزها
و... نمی دونستم چیکار کنم
من....
نمی دونستم چی کار کنم
مدام تکرار می کردم, " نمی تونه مامان باشه " تو اشتباه می کنی
از اون جور زن ها نبود
بی قاعده و عجیب غریب بود اما اونجوری نبود
تا اونجا که من می دونم پدرمون هرگز بهمون حمله نکرد
اما من همونقدر ازش متنفر بودم چون خیلی وحشتناک بود
باور نمی کنم که اصلاٌ نمی دونسته که مامان بهمون حمله می کنه
دوست دارم فکر کنم که می دونسته
اون باید یه کاری می کرد اما نکرد
اون این توانایی رو داشت که...
تقریباٌ هیپنوتیز کنه
آدمای اطرافشو و مجبورش کنه کاری رو بکنن که اون می خواد
همه فک می کردند اون باحال و دوست داشتنیه
که پشت این ظاهر نبود
پشت این ظاهر اون موجودی پیچیده...
و بی رحم بود
سخت بود پذیرش کاری که مامان کرده بود
اما از اون سخت تر پذیرش کاری بود که مارکوس کرده بود
که دوقولوی من بهم دروغ گفته بود
تنها شخصی که من مطلقاٌ بهش...
اعتماد دارم %100...
حالا بهم خیانت کرده
عصبانی بودم ازش
حسابی عصبانی بودم ازش برای اولین بار
عصبانی بودم چون ما همه چیز همو می دونستیم
هیچ رازی نداشتیم همه ی کارا رو با هم می کردیم
هنوز, پشت همه ی اونا اون هنوز یه رازی داشت
چطور می تونستیم اسراری داشته باشیم؟ ما رازی نداریم. ما دوقولوییم
ما دوقلوی همسان هستیم. پیوسته ایم
چیزی به اسم راز وجود نداره
و جایی هم در رابطه ی ما ندارن
و هنوز, همینجوریه
من تقریبا آزاد شده بودم ازش
انداخته بودمش بیرون از خودم از سرم
اما الکس ناگهان برداشت اونو
از جایی که من به سختی کار کرده بودم که اونجا بذارمش
و پرتش کرد روی میز تو یه ثانیه, به همین راحتی
من به چالش کشیدمش
و اون خیلی ساده گفت که اون آماده نیست که در موردش صحبت کنه
اون گفت حمله به من بود همین
همه چیزی که بهم داد همین بود
میومد ازم می پرسید, من هیچی نمی گفتم
می خواستم تمومش کنم
می دونی چیه, من یه قسمت از اطلاعات رو بهت دادم
گفتم آره همه ی چیزی که احتیاج داری, همینه
و دیگه در مورد هیچ کدومشون حرف نزدیم
نمی تونستم کنار بیام
نمی تونستم راحت باهاش کنار بیام
با دردش, با ... با یه جور عذابِ....
هیچ وسیله ای برای اینکه باهاش بسازم, نداشتم
فقط می شد فرار کنم و تو یه سوراخی قایم بشم
و همین کار رو هم کردم
خودم بودم و خودم
احتمالا برای اولین بار تو کل زندگیم
دوقلوم رو از دست داده بودم
تنها ارتباطم با کلِ موجودیتم
رها شده بودم, بدون هیچ جزئیاتی از کاری که مامان کرده بود
رها شده بودم بدون هیچ حرفی از اینکه کدوم قسمت زندگیم واقعی بوده
و کدوم قسمت نبوده
هیچی
چیزی که خیلی سختش می کرد
این بود که من زندگیم رو اطراف چیزی که مارکوس گفته بود, ساخته بودم
پس فقط اینجوری نبود که من مارکوس رو از دست دادم من خودم رو هم گم کردم
من از هیچی دوباره زندگیم رو ساخته بودم از 18 سالگی
حالا 32 سالم بود و برگشته بودم به جایی که قبلن بودم, نقطه ی صفر
برگشتم به خلاء
دوباره شروع کردم, برای بار دوم
در صورت امکان مجبور بودم کل زندگیم رو بازسازی کنم, دوباره.!
پس شروع کردم به
فهمیدن اینکه مامانم کی بوده
چجور شخصیتی بوده
این زندگیِ مخفی چطور بوده ؟
و تقریباٌ وسواسی شده بودم
شروع کردم به جمع کردن چیزها کنار هم
بریده های روزنامه ها رو پیداکردم از مامانم, وقتی که دختر جوانی بود
و پیدا کردنِ می دونین, کوچکترین اطلاعات...
از نامه هایی که انتظار داشتم که ببینم
تعداد زیادی نامه های عاشقانه پیدا کردم
نامه هایی از ارتشی ها, ژنرال ها
افراد برجسته
تک تک اونها ستایشش کرده بودن
فهمیدم که کل زندگیش
حول رابطه ی ناجور می چرخیده
یه جورایی طلسمشون میکرده
من عاشق مامانم بودم
اون یه قسمتی از زندگیم بود
و این خیلی خیلی سخت بود
که این دو تا مامان رو با هم یکی کنم
اونی که میشناختمش و اونی که یه چیزایی فهمیده بودم ازش
این...
بزرگتر از چیزی بود که فکر میکردم
این منو به یک دَوَران باورنکردنی بُرد
- -
چی واقعیه و چی نیست ؟
چی میشه اگر همه ی اینا....
یه داستان ساختگی باشه ؟
هیچی معنی نمی داد
دیگه چیو نمی دونم ؟
خیلی افسرده و داغون و
گیج بودم..
درباره ی اینکه کی اَم
حتی فکر خودکشی کردم
من... نمی تونستم, نمی تونستم کنار بیام با تک تک روزهای زندگیم
و خیلی...
سخت بود...
کنار اومدن باهاش
یکی از بزرگترین چیزهایی که نجاتم داد ملاقات با همسرم بود
کسی رو ملاقات کردم که آماده بود نه تنها منو قبول کنه
بلکه آماده بود این گذشته ی غیر عادی رو هم قبول کنه
و بهم کمک کنه تو جستجوی حقیقت
ما ازدواج کردیم و دوتا بچه داریم
مارکوس هم ازدواج کرد و اون هم دوتا بچه داره
و داشتیم زندگیمون رو می کردیم
مصمم بودم که نذارم این مسئله رو زندگیم تاثیر بذاره
و یه جوری برش گردوندم به جعبه ی پاندورا و درش رو بستم
و زندگی خوشی رو شروع کردم
کلی خوش می گذشت بهم
روابطِ شگفت انگیزی داشتم و یه همسرِ بی نظیر
همه ی این کارای بی نظیر رو کردم تو زندگیم
بدون اینکه با هیچ کدوم از اون قسمت ها کنار بیام
فقط درشو قفل کرده بودم
فکر می کنم اون چیزی که این داستان رو حتی عجیب تر می کرد
این حقیقت بود که ما همه ی کارها رو با هم می کردیم
ما به مدت بیست سال با هم کار می کردیم
یه شرکت با همدیگه را انداختیم و همه ی کارا رو با هم می کردیم
حتی یه کتاب با هم نوشتیم درباره ی تجربه مون
اما مارکوس همچنان بسته موند
اون نمی رفت به جایی که من احتیاج داشتم بره
من سوالاتی داشتم
و به جواب هاش احتیاج داشتم
اما اون آماده نبود جواب ها رو بهم بده
و هنوز هم آماده نیست
من ساکت موندم درباره ی جزئیات واقعی
از اتفاقی که افتاده بود, برای 20 سال
حالا که به عقب نیگاه می کنم کاری که کردم وحشتناکه
من باید می رفتم بغلش می کردم
باید می نشستیم و حرف می زدیم در موردش " چطور می تونیم از این قضیه رد بشیم؟ "
بیا بریم جلسه ی درمانی " بیا با هم اینکارو بکنیم
اما برعکسش رو انجام دادم
تنهاش گذاشتم تا خودش پهنشون کنه|
یعنی, من نمی تونستم باور کنم که توانایی این رو دارم که این کار بکنم...
باهاش.
کاری که کردم, شرم آوره
اما یه روزی اون منو می بخشه, اما...
این خیلی زیاده
خیلی زیاد
من هنوز نمی دونم کی هستم
چیزی که من احتیاج دارم که برادرم انجام بده, حرف زدنه...
من می تونم بفهمم چی واقعیه و چی واقعی نیست
احتیاج دارم که اون آخرین تکه از پازِل رو بهم بده
چه اتفاقی افتاده
تو اون خونه
همه ی اون سالها
یه خورده بهت نزدیک بودم
- هرچی تو بگی - آره. یه کم
به نظر شگفت انگیزه میاد که ما خیلی کارا رو با هم کردیم
خیلی چیزای متفاوتی رو پشت سر گذاشتیم
اما بدون اینکه اصلاٌ بشینیم
, و بگیم " همه ی اون چیزا در مورد چی بود؟ "
من همیشه حس کردم که اصلاٌ بهش احتیاج ندارم
همیشه حس کردم که تو به اندازه ی کافی بهم اعتماد داری...
و احترام میذاری بهم که همه ی جزئیات رو ندونی
آرره, من موافق بودم با هر چیزی که|
, اما برای بیشتر یاد گرفتن , همین طور که داستان رو از سر می گذروندیم
خارق العاده تر بود که
چطور من سوال نمی کردم در مورد هر چیزی که تو می گفتی
و...
, هزینه ش برای من
شخصاٌ, خیلی سنگین بود
, برای من گذشتن از این سخت تر بود
از چیزی که تصورش رو بکنی or actually stopped to even work out.
و برای من, رازداریِ تو
چیزیه که برای من خیلی سخته
برای اینکه ما همه چیز همو می دونیم
ما دوقلوی همسانیم, ما همه چی رو با هم فهمیدیم, ما به هم وصل بودیم
ما هنوز این رو داریم
جداییِ ناشی از سکوتِ
باورنکردنی
من به شدت در تلاش برای پرسیدن سوال
و تو به شدت در تلاش برای جواب ندادن
و برای من, احساس می کنم...
که اگر بگیرم اینو می تونم سفرم رو متوقف کنم
می دونی منظورم چیه ؟ من احتیاج دارم که سفرمو متوقف کنم
احتیاج دارم جستجو کردن رو متوقف کنم
و تو می تونی بالاخره از شرش خلاص بشی
هم زمان, ما هردو یه چیزایی برای به دست آوردن داریم
- به اندازه ی هم - می دونم داریم
آره. می دونی
و تو باید درک کنی که اون بار که اومدی پیش من
تو اون روزی که من هیچ وقت فراموشش نمی کنم و ازم پرسیدی
, که مادرمون بهمون حمله کرده
" و من خیلی ساده گغتم " آره و نه هیچ چیز دیگه ای...
فکر می کردم کاملاٌ مناسبه
و میتونی ادامه بدی باهاش باقیِ زندگیتو
اما کافی نبود, برام کافی نبود
اون یه لحظه...
برای من هزینه داشت
خب, برای منم هزینه ی زیادی داشت, الکس
چون با گفتن اون به تو مجبور شدم همه شو به خودم برگردونم
که سالهاوقت گذاشته بودم تا از شرش خلاص شم
عمیق و عمیق و عمیق تر دفنش کردم
سکوت و سکوت و سکوت
آرره, اما این بهم اجازه داد که زندگی آزادی داشته باشم
همون طور که تو زندگی آزادی داشتی
آزاد از حمله در بچگی
وقتی اینو از تو دور نگهداشتم از خودم هم دورنگهداشتم
نمی تونی درکش کنی ؟
من برای خودم ساکت بودم
برای خودم
اگر به تو اینو می دادم مجبور بودم به خودم هم بدم
و آماده نبودم که سکوتم رو بشکنم
سکوت یه دروغه
من داشتم به خودم دروغ می گفتم
برای 20 سال, که من مورد حمله قرار گرفتم
این سیستم دفاعی منه
دروغه. ساکت بودن دروغه
و گفتن چیزی که تو میخوای بدونی
شکستن سکوته
- هر اطلاعاتی ؟ - هرچی, الکس
هر چیزی بیشتر از " آره, مامانمون بهمون حمله می کرد "
بهت اطلاعات دادم... تو یه سوال پرسیدی من جواب دادم
بقیه ی چیزا ی دیگه بی موردن
نمیتونستم باهاش کنار بیام دیگه
درکش نمی کنی, اَلی ؟
نه, نمی کنم. درکش نمی کنم
- این دلیلشه, دلیلشه, اَلی - درکش نمی کنم
نمی تونستم اینکارو بکنم
بیش از حد ترسو بودم
کاملاٌ کاملاٌ ترسو
تا هر چیزی رو بهت بدم
هر چیزی
خب منم 20 سال وقت صرف کردم برای پیداکردنش
خودمو دیوونه کردم
, ساعتها وقت گذاشتم برای حرف زدن با مردم برای پیدا کردن چیزا, تیکه پاره های اطلاعات
- داغون کرد, زندگیمو داغون کرد - چرا نمی تونی بذاریش کنار ؟
- چرا نمی تونی بپذیریش ؟ - من... من نمی تونم
نمی تونم رهاش کنم
درک می کنی چرا نمی تونم بهت بگم؟
آره. درک می کنم
خب من همه ی اون کارامو تو سکوت انجام دادم
تلاش کردم برای پیدا کردنش. و تو در سکوت|
- انتخابی نداشتم, اَلی - و خب همینجوری ادامه پیدا کرد و کرد
انتخابی نداشتم
ما 54 سالمونه
پنجاه چهار سالِ آزگار
الان نشستیم حرف میزنیم..
باید وقتی 20 سالمون بود اینکارو می کردیم
سی سالِ آزگار رو هدر دادیم
روراست
اما حالا اینجاییم
آرره, هستیم
من...
فکر نمی کنم قدرتش رو داشته باشم که رو در رو بهت بگم
که چه اتفاقی افتاده واقعاٌ
اما یه گقتگو داشتم با دوربین در موردش
شاید تو لازمه یه نیگاهی بهش بندازی
هر چیزی رو که تو نیاز داری بدونی بهت میده
و خوشحالی برام که میبینمش ؟
نمی گم خوشحالم, حس می کنم
- یه نیازی دارم - یه نیاز
یه ضرورته, الکس ما اومدیم که به دروغ پایان بدیم
نیگاش کن
من نمی تونم رو در رو بهت بگم, الکس
من میرم و میذارم تو نیگاش کنی
و بعدش دیگه خلاصیم
- خیل خب - حاضری اینکارو بکنی ؟
آره
خب, تو داری حسابی منو می ترسونی, اما...
من واقعاٌ نمی فهمم چرا احتیاج داری ببینیش
هنوزم نمی فهمم
ما می تونیم کاملاٌ به هم وصل بشیم دوباره, مارکی
- به گمونم - من لازم دارم که دروغ تموم بشه
و احتیاج دارم زندگیم واقعی بشه
زندگیم واقعی نیست همون زندگی که تو بهم دادی, مارکی
زندگی من همونه که تو خواستی
همونه که تو دیکته کردی
یه چیز دیگه می خوام. اصلش رو می خوام
- خیلِ خب, باشه - باشه ؟
من یه چیز واقعی از چیزی که اتفاق افتاد رو..
بهت نگفتم
به خودم هم به سختی گفتم که چی شده
تو داری از من می خوای چیزی رو بهت بگم
که تا حالا به هیچکس تو زندگیم در موردش نگفتم
خب
مثل یه برو بمیر باشه برای مامان. برو بریم
مامانم مارو می بُرد به اتاق خودش...
مارو وادار می کرد که کارای ناجوری کنیم کنیم
کارایی رو می کرد که هیچ مادری نباید با بچه هاش بکنه
و همین طور ادامه می داد
فقط اینکارو برای رضایت خودش نمی کرد
بعدش مارو می فرستاد پیش دوستاش
مارو با ماشین می رسوند به خونه ی دوستاش
شام می خورد و یه گیلاس شراب بعد مارو همونجا رها می کرد و می رفت
هیچ وقت با هم نبودیم, همیشه خودمون تنهایی
بعد یه مرد غریبه میومد که من اصلاٌ ندیده بودمش و نمیشناختمش
بهم حمله می کرد و هتک حرمت می کرد
برای خوشیِ خودش
فردا صبحش مامان میومد و منو بر میداشت
و با ماشین به خونه می بُرد
بدون هیچ حرف و سُخنی
چیکار می کردم تو ماشین ؟ ساکت و آروم بودم
همیشه آروم. همیشه ساکت
و این اتفاق دوباره و دوباره میوفتاد
بعد الکس رو با خودش می بُرد
تو تخت خودم دراز می کشیدم...
تو اتاق خودم...
الکس اونجا نبود, اون دوقلوی منه
اون با یه دوست می موند
و این اتفاقی بود که تو زندگی ما نرمال بود
چیزی بود که باهاش بزرگ شده بودیم
و پذیرفته بودیم
بچه ها می پذیرنش
بچه ها هرچیزی رو می پذیرن چون پدرمادرشون رو دوست دارن
و فکر می کنن کاری که اونها می کنن قسمتی از بزرگ شدنه
ما توان و ظرفیتش رو نداشتیم
که حس کنیم که می دونیم...
این غلطه
و...
, حتی حالا , بعد از این همه سال
با خودم فک میکنم
چطور جرات کردی فکر کنی " که می تونی این کارو کنی ؟
اما خب اون نیست حالا . مُرده اون دور شده
و من دیگه نمی تونم بهش بگم
از این پشیمونم
خیلی تلخ افسوس می خورم
اما حالا ... دارم تعریفش میکنم
حالا دارم به شماها میگم
هرگز ندیدمتون . نمی دونم کی هستین
اما حالا شما می دونین مادرم کیه و می دونین که کاری که می کرد اشتباه بوده
این خیلی قدرت داره
و من نیاز دارم بهش
ما بهش نیاز داریم
من یه چیزایی می دونستم ازش
یه چیزایی حدس می زدم بهشون فکر کرده بودم
فقط اندازه ش رو نمی دونستم
نمی دونستم اینقدر بزرگ بوده
چطور ...ما چطوری ازش خلاص شدیم؟
می خوای همه شو بشنوی ؟
الان اینجاییم اینکارو دوباره تکرار نمی کنیم دیگه
خب , آخرین باری که من....
ازش عبور کردم , اگه بخوایم از کلمه ی خوبی استفاده کنیم
مامان داشت منو به لندن می بُرد با ماشین
شامشو با این یارو خورد , یه هنرمند بود
ظاهراٌ هنرمندِ مشهوری هم بود
شام خوردیم
مامان رفت
و من تو خونه موندم
بعد اون اومد به ... به اون اتاقی که پُر بود از نقاشی
اون منو با خودش بُرد و شروع کرد به انجام کارش
چهارده سالم بود
و وقتی اذیتم کرد ...
من نشستم و گفتم نه
" من نمی خوام اینو , من اینو دوست ندارم
هولش دادم
اون حسابی عصبی شد و بالاخره یه جوری اومدم بیرون از خونه ش
- و برگشتم خونه - چطوری اومدی خونه ؟
اصلاٌ چطور امکان داشت ؟
رفتم پایین تو مترو
پریدم تو یه مترو بدون پول اون روزها می شد از این کارا کرد
بدون پول سوار قطار شدم
و بعدش پیاده اومدم خونه
اومدم , زدم به پنجره و تو هم منو راه دادی
رفتم به تختم و گرفتم خوابیدم
- ... صبح روز بعد _ مامان چه زِری زد اون موقع ؟
چطور ..حتی نمی دونست که تو خونه بودی ؟
هیچی . صبح اومدم بالا صبحونه خوردیم
اون خیلی با تعجب منو نیگاه کرد که اونجا بودم
من اونو نیگاه کردم . اون منو نیگاه کرد
و اون اتفاق دیگه نیوفتاد
- و این آخرش بود , اَلی - بدون اینکه چیزی بگین ؟
بدون گفتن هیچ چیزی
لعنتی
اون دیگه این کارو باهات نکرد
هرگز نرفتی هرگز بیرون از خونه نرفتی
و همه چی تموم شد
این جوری متوقف شد
حالا همه چیزو داری
همه چی رو , اَلی
اینو نیاز داشتم
آرره
دیگه دروغ بسه . دیگه بسه
دیگه سکوت کافیه . راز کافیه
من دوباره تو رو دارم ... پیش خودم
هیچ راهی نیست که من بتونم جبران کنم کاری رو که اون ( مارکوس ) کرده
هیچ کلمه ای وجود نداره که بتونم بهش بگم
اما اون می دونه
و همین کافیه.
تموم شد
بالاخره.
و ما ادامه می دیم...